Gastenboek

Camping Bosveen

Het is voor ons een beetje thuiskomen op camping Bosveen aan de Verlengde Schepersweg. Joke vindt het een heerlijke gastvrije camping, luxe, schoon en huiselijk met vriendelijke beheerders. We kunnen ook niets bedenken wat ons negatief is. Voor mij komt er reden bij waarom ik hier graag kom. Ooit bracht ik vlakbij als kind mijn vakantiedagen door op de Oude Dordsedijk waar ome Herman in het oude winkeltje van opa Kobus van Ommen woonde. In het kleine slaapkamertje werd ik elke morgen wakker van de haan en het merkwaardige klokkend geluid van een parelhoender. Vanuit het raampje boven aan de voorkant keek je eindeloos over het veen het veld in langs het donkere veenwater van de Schutwijk naar het oosten waar ergens Nederland ophoudt. Naast het winkeltje stond het grote stenen huis van mijn grootvader Kobus van Ommen dat bewoond werd door Willem van Ommen. Willem was als magnetiseur veel van huis op consultbezoek bij patiënten tot ver over de grens in Duutsland. Ome Willem had als enige van de familie en Oude Dordsedijk in 1950 de rijkdom van een Volkswagen Kever met een “achterruit brilletje”. Het ‘wegstrieken’ van kwalen en ziekten bij versleten veenarbeiders bracht geld op. Hij was riek. Tijdens zijn vele bezoeken in Duitsland hadden mijn neef Koos en ik hadden we ook het rijk alleen in zijn boomgaard waar van alles groeide. Pruimen, kersen, appels, zelfs een zogenaamde krentenboom. Het geheel was omsloten met hoge hagen vol kruisbessen. (Kruusdoorns voor de wek.) Op menige familieverjaardag waren onze tantes aangeschoten van gegiste kruusbessen op “brandewien”.
Maar ik dwaal behoorlijk af van Camping Bosveen, de camping doet me soms denken aan het MAX televisieprogramma, “We zijn er bijna”. De gemiddelde leeftijd is hoog onder de gasten, waarvan een groot aantal vaste bezoekers zijn, die elk jaar graag terugkomen. Een ieder heeft zijn of haar levensverhaal over liefde en leed en over kinderen en kleinkinderen. Rond een prachtig onderhouden veldje, omringd door grote hoge eiken, staan ongeveer 20 caravans, speelt elke avond een groepje “sjeu de boel”, de saamhorigheid is groot. Het is vakantie andere tijden. Ons vakantieverleden van vermoeiende lange ritten over dure tolwegen naar het warme zuiden is voorbij.
Soms bekruipt me de heimwee naar die tijd, ons spitsuur van een jong leven. Het is voltooid verleden tijd, onze kinderen glijden naar Abraham en Sara, en kleinkinderen gaan hun eigen weg. Oma Joke en opa Koos zijn oud. Gast zijn op Camping Bosveen sluit naadloos aan op onze levensfase, we zijn nog net geen familie van de trouwe bezoekers. Vreugde, voorspoed ziekte, gezondheid en ook het onherroepelijke afscheid, alles van in ‘t leven komt ook hier voorbij. Een uurtje of twee rijden en we zijn terug in het winderige Medemblik. Hopelijk mogen we volgend jaar weer terugkomen. Met dank aan familie Kroeze voor onze heerlijke vakantie.

Een paar honderd meter voor de camping beginnen de woeste velden waar sporen van een laatste ontginning in het veen een woest natuurgebied heeft achtergelaten van kanaaltjes, veenplassen, moerassen en heidevelden. Ooit woonden hier keuterboertjes in schrijnende armoede in hutten van plaggen, turf en waardeloos bouwafval. Langs het fietspad vind je op bordjes, verhalen, namen en portretten van families die hier gewoond en gewerkt hebben. Namen die linken aan mijn Drentse familie. Mijn moeder Marie kende de arme paupers allemaal. Aan het einde van de Oude Dordse Dijk, Kloostermansdijk en de Verlengde Schepersweg bij camping Bosveen houdt Klazienaveen met het buurtschap Bargerveen op. Pas enkele jaren na de oorlog werd hier de waterleiding en riolering aangelegd. Voordien dronken we het koele, lichtbruine veenwater uit de put, thee en koffie werd gezet van regenwater. Kobus van Ommen met zijn Bets Wesseling rusten nu met een aantal van hun kinderen achter de Aldi en Lidl op Klazienaveen. De olle draaibrugge naast ‘t huus over de Schutwieke naar Weiteveen is verdwenen in de tijd. Tijden veranderen, de verhalen en herinneringen blijven door je hoofd gaan zolang je leeft. Met vriendelijke groet, Koos Snijder.